โจทก์เปนบาดหลวงฟ้องในนามของตนเองหาว่า จำเลยบุกรุกที่ดินของ โจทก์ขอให้ขับไล่ จำเลยต่อสู้ว่า โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้อง ครั้นถึงวัน พิจารณาโจทก์กลับให้การว่าที่ดินเปนของมิชชังดังนี้

ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องของโจทก์ฟังไม่ขึ้น เพราะโจทก์เปนบาดหลวงมีที่ดินเปนส่วนของตนเองไม่ได้ แล โจทก์ไม่นำสืบในชั้นแรกว่าตนมีสิทธิฟ้องร้อง จำเลยได้แม้จะยอมให้ โจทก์ฟ้องแทนมิชชัง โจทก์ก็ไม่ได้นำหลักฐานมาแสดงว่ามิชชังได้ที่ดินมาโดยชอบด้วย กฎหมาย ตาม พรบ วัดบาดหลวง ร.ศ. ๑๒๘ ข้อ ๑๗ - ๑๘ ซึ่งบัญญัติว่ามิชชังจะถือที่ดินได้ต้องมีหลักฐานส่วนที่ดินรายนี้หามีหนังสือสำคัญอย่างใดไม่ข้อที่ โจทก์กล่าวว่าหนังสือ สัญญาทางพระราชไมตรีไม่มีข้อความใดที่ลบล้าง พรบ นั้นเลย การที่ออก พระราชบัญญัตินั้นก็เพื่อจะยกฐานะของมิชชังให้เปนนิติบุคคล จึงตัดสินให้ยกฟ้อง โจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา