คดีนี้สืบเนื่องมาจากศาลแรงงานกลางพิพากษาตามสัญญาประนีประนอมยอมความให้จำเลยชำระเงินให้แก่โจทก์ 5,000 บาทถึงกำหนดจำเลยไม่ชำระ โจทก์ขอให้ออกหมายบังคับคดี

จำเลยยื่นคำร้องว่า โจทก์เป็นลูกหนี้เงินกู้ของนายประวิตรสังขธรรมวงศ์ กรรมการผู้มีอำนาจของบริษัทจำเลยจำนวน 42,400 บาทและกรรมการของบริษัทจำเลยได้ยื่นฟ้องโจทก์เป็นคดีแพ่งต่อศาลแพ่งจำเลยเห็นว่าคดีนี้และคดีที่ศาลแพ่งมีทางตกลงกันได้และสามารถหักกลบลบหนี้กันได้เพราะนายประวิตรเป็นผู้กระทำการแทนบริษัทจำเลยอยู่แล้ว และกรรมการของบริษัทจำเลยก็ยอมให้หักกลบลบหนี้กันได้ขอให้งดการบังคับคดีนี้ไว้ก่อน

ศาลแรงงานกลางเห็นว่า คำร้องไม่เข้าหลักเกณฑ์ที่จะขอให้งดการบังคับคดีได้ จึงไม่เห็นควรให้งดการบังคับคดีตามคำร้อง มีคำสั่งยกคำร้อง

จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า การที่ศาลแรงงานกลางพิจารณาข้อเท็จจริงตามคำร้องแล้วเห็นว่าไม่เห็นควรให้งดการบังคับคดีตามคำร้องนั้น เป็นการสั่งตามอำนาจที่ใช้ดุลพินิจพิจารณาข้อเท็จจริงตามคำร้อง จำเลยอุทธรณ์ขอให้ศาลแรงงานกลางไต่สวน เพื่อมีคำสั่งให้งดการบังคับคดีจึงเป็นอุทธรณ์คัดค้านดุลพินิจของศาลแรงงานกลางอันเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย

พิพากษายกอุทธรณ์จำเลย.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา