ได้ความว่าโจทก์สัญญาจะขายที่นาให้จำเลย โดยตกลงกันให้จำเลยวางเงินมัดจำ ๘๐ บาท แลโจทก์กดลายมือลงไว้ในแบบสัญญาซึ่งยังไม่ได้ตรอกข้อความแลจำนวนเงินให้จำเลยถือไว้เปนหลักฐานต่อมาโจทก์ไปโอนที่นาให้จำเลยไม่ได้ เพราะมีชื่อผู้อื่นรวมอยู่ด้วยโจทก์จึงขอคืนมัดจำให้ แต่จำเลยไม่รับ กลับตรอกชื่อนายภูจำเลยกับจำนวนเงิน ๔๐๐ บาท ลงในสัญญาที่โจทก์กดลายมือให้ไว้แล้วให้นายภูฟ้องเรียกเงินดังนี้โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานปลอมหนังสือแลฉ้อโกง

ศาลฎีกาตัดสินกลับศาลอุทธรณ์ว่า การที่จำเลยได้รับมอบลายมือของโจทก์ให้ถือไว้เปนหลักฐานในการที่โจทก์ให้รับเงินมัดจำ ๘๐ บาทไว้จากจำเลย จำเลยจะตรอกจำนวนเงินลงได้ก็แค่ ๘๐ บาทเท่านั้นเมื่อจำเลยสมคบกับนายภูตรอกจำนวนเงิน ๔๐๐ บาท ซึ่งผิดความประสงค์ของโจทก์แล้วนำไปฟ้องดังนี้เปนผิดฐานยักยอกตาม กฎหมายอาญา ม. ๓๑๕ แม้โจทก์ฟ้องตามมาตรา ๓๐๔ ก็ดี ก็อยู่ในประเภทเดียวกัน โจทก์ฟ้องได้ตามฎีกาที่ ๑๒๑/๑๓๑, ๖๐๒/๖๗ แล ๘๑๘/๖๕ ให้จำคุกจำเลยคนละ ๖ เดือน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา