ได้ความว่า อ.ถูกหลอกให้ไปณะที่พักคนเดิรทาง แล้วถูกกักขังและบังคับให้เสียเงินค่าปรับในเหตุที่ อ.ขายของญี่ปุ่น ๑๐๐๐ บาท แต่ อ.หลบหนีมาได้โดยไม่เสียเงิน จำเลยทั้ง ๓ จึงตามไปยังที่อยู่ของ อ. และนายอิดซือใช้ปืนยิง อ.ในที่ประชุมชน ก.ค.ไล่จับจำเลย นายอิดซือ นายลี่ซังจำเลยใช้ปืนยิง ก.ค.แต่ไม่ถูก ครั้นเจ้าพนักงานไปจับจำเลย ๆ ต่อสู้เอาปืนยิงถูกเจ้าพนักงาน ๒ คนมีบาดเจ็บสาหัส ต่อมา อ.ตายด้วยพิษบาดแผลที่ถูกยิงแลปรากฎว่าการฆาฏกรรมรายนี้เนื่องมาจากมีสมาคมหนึ่งเป็นผู้อุดหนุน

ศาลอาญาตัดสินลงโทษจำเลยทั้ง ๓ ตาม ม.๒๕๐ ข้อ ๓ ให้ประหารชีวิต

ศาลอุทธรณ์ตัดสินแก้ว่า นายลี่ซัง นายเชาจำเลยไม่ได้เป็นผู้ลงมือ ให้ลงโทษจำเลยทั้ง ๒ คนตาม ม.๕๙ ลง ๑ ใน ๓ ให้จำคุกนายลี่ซังตลอดชีวิต นายเชา ๒๐ ปี ส่วนนายอิดซือยืนตามศาลอาญา

โจทก์จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาตัดสินว่า ที่ศาลอุทธรณ์ยกม.๕๙ มาลดโทษให้นายลี่ซัง นายเชาจำเลยนั้นไม่ถูก เพราะผิดลักษณในข้อปราณีตามที่บัญญัติไว้ในมาตรานี้ และการกระทำของจำเลยโดยทะนงองอาจเป็นที่หวาดหวั่นต่อประชาชนทั่วไปเช่นนี้ สมควรจะปราบปรามมิให้เป็นเยี่ยงอย่างต่อไป จึงแก้คำตัดสินศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษประหารชีวิตจำเลยทั้ง ๓ คนตามศาลอาญา

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา