คดีนี้ ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภคและของอื่น ๆ ในภาวะคับขัน พ.ศ. 2488 ส่วนของกลางฟังว่า ไม่ใช่ของจำเลย จึงไม่ริบ

โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบของกลาง

ศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยเป็นเจ้าของหรือเป็นหุ้นส่วนกับเจ้าของของกลางรายนี้ พิพากษาให้ริบของกลางเสียด้วย

จำเลยฎีกาเป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า ในปัญหาเรื่องริบของกลางนั้นโจทก์อุทธรณ์เฉพาะข้อกฎหมาย มิได้อุทธรณ์คัดค้านข้อเท็จจริงที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยไว้ว่าของกลางไม่ใช่เป็นของจำเลย ศาลอุทธรณ์จึงไม่มีอำนาจวินิจฉัยข้อเท็จจริงใหม่

ศาลฎีกาเห็นว่า ฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์โต้แย้งแต่เพียงว่าของกลางแม้ไม่ใช่ของจำเลย ศาลก็ควรริบได้ตามพระราชบัญญัติเท่านั้นเมื่อเป็นเช่นนี้ ปัญหาเรื่องการริบของกลางหรือไม่ จึงขึ้นสู่ศาลอุทธรณ์เฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย การที่ศาลอุทธรณ์หยิบยกปัญหาข้อเท็จจริงซึ่งคู่ความมิได้อุทธรณ์ขึ้นวินิจฉัย จึงไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 194 จึงพิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา