โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335(3) วรรคหนึ่ง จำคุก 5 ปี ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 3 ปี 4 เดือน

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งลงชื่อในคำพิพากษาศาลอุทธรณ์อนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยฎีกาว่า จำเลยถูกจับมาดำเนินคดีเพราะนายธวัชชัยเข้าใจผิด ความจริงจำเลยเห็นประตูรถยนต์ด้านคนขับของผู้เสียหายเปิดอยู่ จำเลยเพียงแต่เปิดประตูชะโงกเข้าไปดูภายในรถนั้น ศาลฎีกาวินิจฉัยพยานหลักฐานโจทก์แล้วรับฟังว่า เหตุคดีนี้เกิดเวลากลางวัน นายธวัชชัยพยานโจทก์ไม่เคยรู้จักจำเลยมาก่อน พบเห็นจำเลยขณะกระทำความผิดไม่มีเหตุที่จะกลั่นแกล้งเบิกความปรักปรำจำเลยหรือเข้าใจผิดว่าจำเลยเป็นคนร้าย นอกจากนี้จำเลยยังให้การรับสารภาพชั้นจับกุมและเบิกความรับว่าได้ไปดึงประตูรถผู้เสียหายเปิดออกเจือสมพยานโจทก์ดังกล่าว ทำให้คำเบิกความของพยานโจทก์มีน้ำหนักรับฟังได้ ที่จำเลยอ้างว่า จำเลยลงลายมือชื่อในบันทึกการจับกุมเพราะถูกเจ้าพนักงานตำรวจซ้อม จำเลยกล่าวอ้างลอย ๆ ไม่น่าเชื่อการที่จำเลยเปิดประตูรถยนต์ซึ่งล็อกไว้แล้วเข้าไปลักวิทยุเทปที่ติดตั้งอยู่ในรถยนต์เป็นการผ่านสิ่งกีดกั้นสำหรับคุ้มครองบุคคลหรือทรัพย์เข้าไปลักทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(3) วรรคหนึ่ง อย่างไรก็ตามจำเลยลักวิทยุเทปราคาเพียง 4,800 บาท เท่านั้น โทษที่ศาลล่างทั้งสองลงแก่จำเลยนั้นสูงเกินไป เห็นควรกำหนดโทษให้เบาลง

พิพากษาแก้เป็นว่า จำคุกจำเลย 3 ปี ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 ปี นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา