โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกับพวกได้สมคบกันทำแลกินสุรากระแช่ดองเมาซึ่งมีแรงแอลกอฮอล์ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ. ภาษีชั้นใน จ.ศ. ๑๒๔๘ กับแก้ไขเพิ่มเติม พ.ศ. ๒๔๖๗

ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์ตัดสินยกฟ้องโจทก์

โจทก์ฎีกาข้อกฎหมายในลักษณวิธีพิจารณาอาชญาว่า (๑) เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพว่าได้กินน้ำสุรากระแช่จริงโดยมิได้ต่อสู้ว่าน้ำกระแช่รายนี้ไม่แรงแอลกอฮอล์(๒) ในฟ้องของโจทก์ได้กล่าวความไว้ชัดว่าน้ำกระแช่รายนี้มีแรงแอลกอฮอล์ดื่มกินได้อย่างสุรา และได้ยื่นใบชัณสูตรของกลางต่อศาลด้วย ศาลก็ลงโทษจำเลยได้

ศาลฎีกาตัดสินว่า ตามฎีกาโจทก์ข้อ ๑ นั้น จำเลยรับแต่เสียงว่าได้กินน้ำกระแช่ดองเท่านั้น ไม่เรียกว่าจำเลยได้รับสารภาพตามฟ้อง โจทก์ต้องนำสืบว่าน้ำกระแช่ที่จำเลยกินมีแรงแอลกอฮอล์ส่วนในข้อ ๒ เพียงแต่โจทก์อ้างใบชัณสูตรว่าน้ำกระแช่นั้นมีดีกรีมิได้นำผู้ตรวจชัณสูตรทดลองเข้ามาเบิกความเช่นนี้ ยังไม่ฟังเป็นหลักฐานลงโทษจำเลยได้ ให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา