ข้อเท็จจริงในคดีนี้ ได้ความว่าจำเลยทำสัญญาเปนผู้ค้ำประกันการเบิกเงินของโรงสีไฟซึ่งจำเลยเปนหุ้นส่วนสามัญไม่ได้จดทะเบียนต่อมาห้างหุ้นส่วนนี้ได้จดทะเบียนเปนบริษัทจำกัดโดยความอนุมัติของจำเลยเช่นนี้ เมื่อยังเปนหุ้นสามัญอยู่นั้น โรงสีไฟได้เบิกเงินจากโจทก์ ๘๙๗๑๘ บาทเศษ แลเมื่อเปนบริษัทแล้วก็ได้เบิกเงินไปจากโจทก์อีกรวมทั้งสิ้นเปนเงิน ๑๑๓๖๐๘ บาทเศษโจทก์จึงฟ้องขอให้จำเลยใช้เงิน

ศาลต่างประเทศแลศาลอุทธรณ์ตัดสินให้จำเลยใช้เงินเฉพาะจำนวนที่ห้างหุ้นส่วนเบิกไปก่อนที่ได้จดทะเบียนเปนบริษัท

จำเลยฎีกาว่า ไม่ต้องรับผิด เพราะโจทก์รับเอาบริษัทใหม่เปนลูกหนี้

ฎีกาตัดสินว่าจำเลยจะหลุดพ้นจากความรับผิดชอบโดยไปเปลี่ยนฐานะใหม่เปนบริษัทไม่ได้ จำเลยจะหลุดจากเปนผู้ค้ำประกันต้องกระทำกันดังนี้คือ เจ้าหนี้ถูกหนี้เดิมแลบริษัทใหม่พร้อมกันเข้าเปนฝ่ายในสัญญา แต่ไม่ปรากฏว่าได้กระทำกันดังนี้ จำเลยต้องรับผิดชอบในหนี้ของหุ้นส่วนซึ่งได้ทำขึ้นก่อนตั้งเปนบริษัท

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา