โจทก์ฟ้อง จำเลยให้การรับสารภาพคดีฟังได้ว่า จำเลยได้รับอนุญาตให้ทำไม้กะบกและได้รับมอบอำนาจจากนายประกอบ ศิริวัฒน์ ผู้ซึ่งได้รับอนุญาตให้ทำไม้พลวงจากป่าและรวมหมอนไว้ ณ ตอไม้ เพื่อให้เจ้าพนักงานตรวจวัดประทับตราเพื่อคำนวณค่าภาคหลวงแล้ว จำเลยบังอาจนำไม้กะบก1 ท่อน ไม้พลวง 1 ท่อน ซึ่งทำออกตามใบอนุญาตดังกล่าวบรรทุกรถยนต์เคลื่อนที่โดยไม่มีใบเบิกทางของเจ้าพนักงานกำกับไม้กะบกตามข้อกำหนดของกระทรวงเกษตรและไม่แจ้งการชักลากไม้พลวงต่อเจ้าพนักงานผู้อนุญาตเพื่อทำการตรวจวัดประทับตราคำนวณค่าภาคหลวง

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้พ.ศ. 2478 มาตรา 11, 39, 71, 73, (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2494 มาตรา 6, 15,(ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2503 มาตรา 13, 17 ข้อกำหนด ฉบับที่ 3 (2508) ออกตามความในพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 ว่าด้วยการทำไม้หวงห้าม ข้อ 6 แต่ให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติป่าไม้ พ.ศ. 2484 มาตรา 11, 73 แก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติป่าไม้ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2503 มาตรา 17 ซึ่งเป็นกระทงหนักแต่เพียงกระทงเดียว ปรับ 400 บาท มีเหตุบรรเทาโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงปรับ 200 บาท ริบของกลาง

จำเลยอุทธรณ์ว่า ไม้ของกลางเป็นไม้ที่ได้รับอนุญาตให้ทำการตัดฟันและชักลากเสียค่าภาคหลวงแล้ว ขอให้คืนไม้ของกลาง

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ไม่ริบไม้ของกลาง

โจทก์ฎีกา ขอให้ริบไม้ของกลาง

ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้กระทำความผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ในข้อที่จำเลยได้นำไม้กะบก 1 ท่อนกับไม้พลวง 1 ท่อนที่จำเลยและนายประกอบได้รับอนุญาตให้ตัดฟันได้แล้วเคลื่อนที่ออกจากป่า ณ ตอไม้ บรรทุกรถยนต์ไปโดยไม่มีใบเบิกทางของเจ้าหน้าที่กำกับไม้กะบกและไม่ได้แจ้งให้เจ้าหน้าที่ตรวจวัดประทับตราไม้พลวงเพื่อคำนวณค่าภาคหลวงอันเป็นการละเว้นไม่ปฏิบัติตามกฎหมายและข้อกำหนดของกระทรวงเกษตรว่าด้วยการทำไม้เท่านั้น ส่วนไม้ของกลางเป็นไม้ที่จำเลยและนายประกอบได้รับอนุญาตให้ตัดฟันได้แล้ว จึงไม่ใช่ไม้ของกลางที่จำเลยได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดตามพระราชบัญญัติป่าไม้ มาตรา 74 จึงริบไม้ของกลางไม่ได้ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา