โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 7, 8, 15, 66, 102 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91ริบเฮโรอีนและเงินจำนวน 820 บาท ของกลาง และคืนเงิน 200 บาท ที่ใช้ล่อซื้อแก่เจ้าของ

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง, 66 วรรคหนึ่ง เป็นความผิดหลายกรรมต่างกันให้ลงโทษทุกกรรมเป็นกระทงความผิดไปตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐานมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่าย จำคุก 5 ปี ฐานจำหน่ายเฮโรอีน จำคุก 5 ปีรวมจำคุก 10 ปี ริบเฮโรอีนของกลาง ส่วนเงิน 820 บาท เชื่อว่าได้มาจากการจำหน่ายเฮโรอีนจึงให้ริบ คืนเงิน 200 บาท ที่ใช้ล่อซื้อแก่เจ้าของ

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืน

จำเลยฎีกาโดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง

ศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อเท็จจริงว่า จำเลยกระทำความผิดตามฟ้อง

ส่วนที่จำเลยฎีกาข้อกฎหมายว่า สำเนารายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีเอกสารหมาย จ.2 สิบตำรวจตรีมโนซึ่งลงชื่อรับรองเอกสารไม่มีอำนาจหน้าที่ในการรับรองเอกสารดังกล่าว จึงหาอาจรับฟังเป็นพยานได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 238 วรรคสอง นั้น เห็นว่า แม้สิบตำรวจตรีมโนซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตำรวจสถานีตำรวจภูธรอำเภอปากพนังลงชื่อรับรองสำเนาเอกสารดังกล่าวโดยไม่มีอำนาจหน้าที่โดยตรงก็ตาม ก็หาเป็นข้อสาระสำคัญไม่ เพราะในชั้นพิจารณาไม่ปรากฏว่าเอกสารดังกล่าวไม่ตรงกับต้นฉบับ ทั้งจำเลยมิได้คัดค้านโต้แย้งความถูกต้องแท้จริงของเอกสารนี้ เมื่อเป็นสำเนาเอกสารที่เจ้าพนักงานรับรองว่าถ่ายมาจากต้นฉบับจริง ย่อมรับฟังได้โดยชอบตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 238

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา