ได้ความว่าจำเลยใช้น้ำมนต์ให้นางด้วงซึ่งป่วยเป็นโรคจิตอาบและกิน และรับเงินค่ารักษาเป็นค่าน้ำมนต์ในการรักษาบำบัดโรคนางด้วง โจทก์จึงฟ้องหาว่าจำเลยประกอบโรคศิลป์โดยมิได้ขึ้นทะเบียนรับใบอนุญาตประกอบโรคศิลปะจากคณะกรรมการควบคุมการประกอบโรคศิลปะ ขอให้ลงโทษ

จำเลยรับสารภาพ

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า การให้ผู้ป่วยกินน้ำมนต์และอาบน้ำมนต์ไม่ใช่เป็นการบำบัดโรคด้วยจิตวิเคราะห์ตามมาตรา 3 แห่ง พระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2490

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา