ช. ฟ้องเรียกเงินค่าซื้อเชื่อไม้จาก น. น. ต่อสู้ว่า ช.หลอกให้ตนลงชื่อในสัญญา ครั้นเวลาพิจารณาทนายของ น. ได้รับต่อศาลว่า น.ได้ทำสัญญารับใช้เงินรายนี้จริง แต่แก้ว่า ได้ใช้เงินรายนี้เสร็จแล้ว

ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินให้ น. ใช้เงินให้ ช.

น. ฎีกาว่า ทนายแถลงรับเช่นนี้ โดยทุจจริตคิดฉ้อตน เพราะตนมิได้มอบหมายให้ทำเช่นนั้น

ศาลฎีกาเห็นว่า น. ไม่ได้คัดค้านในชั้นศาลล่าง พึ่งมากล่าวในชั้นอุทธรณ์ ไม่มีเหตุผลอันควรฟัง แลที่น.ได้อ้างสำนวนเรื่องหนึ่งเปนพยานประกอบคดีนี้นั้น การอ้างสำนวนนี้ หาได้ทำให้ถูกต้องด้วยกฎหมายไม่ เพราะกล่าวอ้างลอย ๆ ในคำแถลงการณ์เพิ่มเติมชั้นอุทธรณ์ ไม่ได้ขอร้องตามระเบียบวิธีการขออ้างเอกสารเปนพยาน จะฟังว่า น. ได้อ้างสำนวนนี้เปนพยานโดยชอบด้วยกฎหมายไม่ได้ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา