โจทก์ฟ้องมีใจความว่า มีคนร้ายลักเหล็กของเจ้าทรัพย์ไปในระหว่างวันที่ 27 กันยายน 2489 เวลากลางคืน นายไข่จำเลยได้รับซื้อเหล็กที่กล่าวแล้วไว้จากคนร้ายในระหว่างวันเวลาที่ดังกล่าวแล้วถึงวันที่ 28 เดือนเดียวกัน นายย้อยจำเลยได้ซื้อเหล็กนั้นจากนายไข่จำเลยในวันที่ 28 นั้นนั่นเองเวลากลางคืน โดยจำเลยรู้ว่าเป็นของที่ได้มาจากการกระทำผิดกฎหมาย ขอให้ลงโทษ

เมื่อสืบพยานโจทก์เสร็จแล้ว โจทก์ยื่นคำร้องว่า ตามฟ้องของโจทก์ที่ว่าเหตุเกิดเวลากลางคืนนั้นผิดไป ขอแก้เป็นเวลากลางวัน ฝ่ายจำเลยคัดค้านไม่ยอมให้แก้ ศาลชั้นต้นอนุญาตให้แก้ไขได้ และตัดสินลงโทษจำเลย

นายย้อยจำเลยผู้เดียวอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง ปล่อยจำเลยไปทั้งสองคน

โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาพิจารณาเห็นว่า โจทก์ฟ้องนายไข่จำเลยที่ 1 ว่ากระทำผิดในระหว่างวันที่ 27 กันยายน 2487 เวลากลางคืนถึงวันที่ 28เดือนเดียวกัน ไม่ได้กล่าวว่าถึงวันที่ 28 เวลาไหนอาจจะแปลว่าเป็นเวลาวันที่ 28 เวลากลางวันซึ่งเป็นเรื่องโจทก์ฟ้องเคลือบคลุมก็ได้ ศาลฎีกาแปลว่า โจทก์ฟ้องหมายถึงเวลาเริ่มต้นของวันที่ 28 ซึ่งเป็นเวลากลางคืนระหว่างวันที่ 27 กับ 28 ติดต่อกันส่วนเรื่องที่โจทก์ขอแก้เวลากระทำผิดของนายย้อยจำเลยนั้นโจทก์กล่าวความห้วน ๆ ว่า เวลากลางคืนผิดไปขอแก้เป็นเวลากลางวันหาได้ชี้แจงแสดงเหตุผลที่ขอแก้ไม่ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 163 เมื่อโจทก์ไม่แสดงเหตุอันควรก็แก้ไม่ได้ข้อเท็จจริงได้ความตามทางพิจารณาจึงต่างกับฟ้อง และเห็นว่าเรื่องข้อเท็จจริงต่างกับฟ้องในคดีนี้เป็นเหตุในลักษณะคดี ศาลมีอำนาจพิพากษาตลอดไปถึงจำเลยที่มิได้อุทธรณ์ได้ตามความในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 213 จึงพิพากษายืนให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา