โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจกอดปล้ำทำอนาจารแก่นางแดงแล้วแย่งเอาสร้อยคล้องคอทองคำไปเปนราคา ๓๐ บาท ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๔๖-๒๗๖-๒๙๗-๒๙๘ แล ๗๑

ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยมีผิดฐานทำอนาจารแลชิงทรัพย์รวม ๒ กะทงให้จำคุก ๒ ปี กับใช้ราคาทรัพย์

ศาลอุทธรณ์เห็นว่าหลักฐานโจทก์มีแต่นางแดงเจ้าทุกข์แล้ว ยังมีนายสิบตำรวจตรีแสวงซึ่งได้ไปตรวจที่เกิดเหตุเห็นชามอ่างหอยหกตกเรี่ยราดอยู่แลมีสร้อยของกลางขาดเหลือที่นางแดง ๒ ท่อนประกอบอีก ซึ่งไม่ใช่เปนสิ่งที่แกล้งใส่ความกันคำนางแดงจึงน้ำหนักมั่นคงฟังได้ แต่ไม่ได้ความชัดว่าจำเลยกอดปล้ำนางเพื่อการอนาจาร ควรฟังได้แต่เพียงว่าเพื่อประโยชน์ในการชิงทรัพย์ จึงตัดสินกลับศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษจำเลยฐานชิงทรัพย์ตาม ม.๒๙๘ แต่กะทงเดียว ให้จำคุกจำเลย ๒ ปี นอกนั้นให้เปนไปตามคำตัดสินศาลเดิม

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา