ได้ความว่า ต. เช่าตึกโจทก์อยู่ ค้างค่าเช่า ๑๒๙ บาทกว่า ต. ทิ้งร้านหนีไปแต่ทรัพย์สมบัติยังคงอยู่ในตึก ต่อมา ต. ไปทำ สัญญาที่โรงพักยกทรัพย์นั้นให้แก่จำเลยเพื่อตีใช้ราคาทรัพย์ที่ ต. ยักยอกจำเลยมาจำเลยจึงนำเจ้าพนักงานไปขนของ โจทก์คัดค้านไม่ยอมให้ แต่หากไม่อาจขืนอำนาจเจ้าพนักงานได้ จำเลยจึงได้ของไป ดังนี้

ฎีกาวินิจฉัยว่าสัญญาที่ ต. ทำนั้น ไม่ทำให้บุริมสิทธิของโจทก์เสีย ทรัพย์รายพิพาทนั้นเปนของ ต. ผู้เช่า เมื่อจำเลยไปขน โจทก์ก็คัดค้านไว้แล้วเช่นนี้ โจทก์ย่อมมีบุริมสุทธิตามมาตรา ๒๖๑ แห่งประมวลแพ่ง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา