คดีนี้ศาลเดิมและศาลอุทธรณ์ตัดสินต้องกันว่าเครื่องทำน้ำแข็งที่โจทก์ส่งให้จำเลยนั้น ทำน้ำแข็งไม่ได้ตามจำนวนที่ตกลงกันไว้ในสัญญา แต่มีปัญหามาสู่ศาลฎีกาจะต้องวินิจฉัยแต่ว่า ( ๑ ) การที่ศาลล่างบังคับให้โจทก์เสียดอกเบี้ยร้อยละ ๑๒ ต่อปีในจำนวนเงิน ๔๒๐๐ บาทที่จะต้องคืนให้จำเลยและ ( ๒ ) บังคับให้โจทก์เสียค่าเสียหายอันเปนผลกำไรที่จำเลยจะได้ในระหว่างที่โจทก์สั่งไม่ให้เดิรเครื่องทำน้ำแข็งวันละ ๓๐ บาทนั้น จะชอบด้วยกฎหมายหรือไม่

ศาลฎีกาตัดสินแก้ว่า ในปัญหาข้อ ๑ นั้นในสัญญาไม่ได้กำหนดอัตราดอกเบี้ยไว้สำหรับจำนวนเงิน ๔๒๐๐ บาท จึ่งให้โจทก์เสียดอกเบี้ยแต่เพียงร้อยละ ๗ ครึ่งต่อปีตามประมวลแพ่งมาตรา ๒๒๔ ส่วนในปัญหาข้อ ๒ ก็ได้ความว่า จำเลยไม่ยอมรับซื้อเครื่องของโจทก์มาแต่ต้นแล้ว จำเลยจึ่งไม่มีสิทธิจะเรียกผลกำไรที่จะได้ในระหว่างที่โจทก์ห้ามไม่ให้ใช้เครื่องนั้นทำน้ำแข็ง จึ่งให้ยกคำตัดสินศาลล่างในข้อนี้เสีย ส่วนฎีกาของจำเลยที่คัดค้านว่าตนควรจะได้ค่าเสียหายจากผลกำไรวันละ ๖๐ บาท กับเงินที่ทดรองจ่ายไป ๕๗๕ บาทนั้น เมื่อวินิจฉัยว่าจำเลยไม่ควรจะได้ผลกำไรแล้ว และตามสำนวนก็ฟังได้แต่เพียงว่าจำเลยได้จ่ายไปเพียง ๒๗๓ บาทดั่งนี้ ฎีกาของจำเลยจึ่งฟังไม่ขึ้น ให้ยกเสีย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา