โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 335, 357

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานรับของโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 วรรคแรก จำคุก 5 ปี ยกฟ้องความผิดฐานลักทรัพย์

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาข้อกฎหมายที่จะต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยว่า โจทก์มีอำนาจฟ้องจำเลยในความผิดฐานรับของโจรหรือไม่ คดีฟังได้ในเบื้องต้นว่า เมื่อวันที่ 14สิงหาคม 2539 เวลาประมาณ 22 นาฬิกา ผู้เสียหายได้จอดรถจักรยานยนต์ไว้ที่ลานจอดรถของวุฒากาศคอนโดมิเนียม ซึ่งตั้งอยู่ที่ซอยวุฒากาศ 47 แขวงบางค้อ เขตจอมทอง กรุงเทพมหานคร แล้วหายไปจึงไปแจ้งความที่สถานีตำรวจนครบาลบางขุนเทียน ซึ่งเป็นท้องที่ที่เกิดเหตุ ต่อมาวันที่ 30 สิงหาคม 2539 เจ้าพนักงานสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองสมุทรสาครยึดรถจักรยานยนต์ดังกล่าวได้จากจำเลยเป็นของกลาง เห็นว่าแม้ความผิดฐานลักทรัพย์ กับความผิดฐานรับของโจรเกิดขึ้นต่างท้องที่กันก็ตาม แต่ก็เป็นความผิดต่อเนื่องกันพนักงานสอบสวนในท้องที่หนึ่งท้องที่ใดที่เกี่ยวข้องย่อมมีอำนาจสอบสวนได้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 19(3) ฉะนั้น พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจนครบาลบางขุนเทียนซึ่งเป็นพนักงานสอบสวนคดีนี้ จึงมีอำนาจสอบสวนความผิดอาญาที่เกิดขึ้นกับทรัพย์ของผู้เสียหายได้ไม่ว่าจะเป็นความผิดฐานลักทรัพย์หรือรับของโจร และแม้ว่าจะยึดรถจักรยานยนต์ของผู้เสียหายและจับจำเลยได้พร้อมกันที่บ้านของจำเลยซึ่งอยู่ในเขตอำนาจของพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองสมุทรสาครก็ตาม ก็ไม่ทำให้อำนาจการสอบสวนของพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจนครบาลบางขุนเทียนหมดสิ้นไป จึงถือว่ามีการสอบสวนในความผิดฐานรับของโจรโดยชอบแล้วโจทก์จึงมีอำนาจฟ้อง

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา