โจทก์ฟ้องว่า จำเลยร่วมกับนายสุริยากระทำชำเราเด็กหญิงคำมูลอายุ 12 ปี โดยร่วมกันใช้กำลังประทุษร้าย โดยใช้กำลังกายกอดปล้ำจับแขนและขาเด็กหญิงคำมูลขณะกำลังนอนอยู่แล้วนายสุริยาได้กระทำชำเราโดยใช้อวัยวะสืบพันธุ์ใส่เข้าไปในอวัยวะสืบพันธุ์ของเด็กหญิงคำมูลจนสำเร็จความใคร่รวม 2 ครั้ง ทั้งนี้โดยเด็กหญิงคำมูลไม่ยินยอม อันเป็นการกระทำความผิดหลายกรรมต่างกัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277, 83 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 7

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277, 83 การกระทำของจำเลยเป็นการกระทำความผิดหลายกรรมต่างกัน ให้เรียงกระทงลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ซึ่งตามทางพิจารณาปรากฏว่าผู้เสียหายถูกข่มขืนและจำเลยได้ร่วมด้วยรวม 3 ครั้ง แต่โจทก์บรรยายการกระทำผิดของจำเลยเพียง 2 ครั้ง จึงให้วางโทษจำคุกกรรมละ 2 ปี รวม 2 กรรม เป็นจำคุก 4 ปี

จำเลยอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

จำเลยฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับเฉพาะฎีกาในปัญหาข้อกฎหมาย

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเราหญิงหรือกระทำชำเราเด็กหญิงอายุไม่เกินสิบสามปีนั้นเป็นความผิดที่ร่วมกันกระทำผิดได้ โดยผู้ร่วมกระทำผิดไม่จำต้องเป็นผู้ลงมือกระทำชำเราด้วยกันทุกคน เพียงแต่คนใดคนหนึ่งกระทำชำเราผู้ร่วมกระทำผิดทุกคนก็มีความผิดฐานเป็นตัวการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 ทั้งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 บัญญัติแต่เพียงว่า ผู้ใดกระทำชำเราเด็กหญิงอายุไม่เกินสิบสามปี มีความผิดต้องระวางโทษตามที่กำหนดไว้ หาได้บัญญัติให้ลงโทษแต่เฉพาะชายเท่านั้นไม่ ดังนั้น แม้จำเลยจะเป็นหญิงแต่เมื่อได้ร่วมกระทำผิดกับชายกระทำชำเราผู้เสียหายซึ่งเป็นเด็กหญิงอายุไม่เกินสิบสามปี ย่อมมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 ประกอบกับมาตรา 83

พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา