คดีนี้สืบเนื่องมาจาก ผู้ประกันได้ประกันตัวจำเลยที่ 2 และที่ 3 ไปในระหว่างการพิจารณาของศาลชั้นต้น ต่อมาผู้ประกันไม่นำตัวจำเลยที่ 3 มาส่งศาลในวันนัดสืบพยานโจทก์และได้ยื่นคำร้องขอผัดส่งตัวโดยอ้างว่าจำเลยที่ 3 ได้ขอยืมรถของผู้ประกันไปตั้งแต่วันที่ 6 มิถุนายน 2533 ยังไม่กลับมา ขอให้ศาลชั้นต้นเลื่อนการสืบพยานศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ปรับผู้ประกันฐานผิดสัญญาประกัน

ผู้ประกันอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืน

ผู้ประกันฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้ประกันยื่นฎีกาคดีนี้เมื่อวันที่ 15เมษายน 2534 อันเป็นเวลาหลังจากที่ ป.วิ.อ. มาตรา 119 ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดย พ.ร.บ. แก้ไขเพิ่มเติม ป.วิ.อ. (ฉบับที่ 17)พ.ศ. 2532 มาตรา 4 มีผลใช้บังคับแล้ว ดังนี้ กรณีของผู้ประกันจึงเป็นที่สุดไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย

พิพากษายกฎีกาของผู้ประกัน.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา