คดีนี้สืบเนื่องจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระหนี้แก่โจทก์ แต่จำเลยทั้งสองไม่ชำระหนี้ตามคำพิพากษา

ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องว่าจำเลยที่ 1 เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจังหวัดยะลา มีรายได้จากเงินประจำตำแหน่ง เงินค่ารับรอง และเงินช่วยเหลือค่าที่พักประมาณเดือนละ 20,000 บาท โจทก์ขอให้ศาลมีคำสั่งอายัดเงินได้ของจำเลยที่ 1 โดยให้รัฐสภาส่งเงินอายัดเดือนละ5,000 บาท มายังศาลชั้นต้นเพื่อชำระหนี้แก่โจทก์ตามคำพิพากษาจนครบถ้วน

ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ศาลชั้นต้นออกหมายอายัดเงินจำนวนเดือนละ 5,000 บาท ไปยังรัฐสภาให้ส่งเงินมายังศาลชั้นต้นเพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษาแก่โจทก์จนครบ

จำเลยที่ 1 ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เงินทั้ง 3 ประเภทที่โจทก์ร้องขออายัดได้แก่ เงินประจำตำแหน่ง เงินค่ารับรองและเงินช่วยเหลือค่าที่พักของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเห็นได้โดยแจ้งชัดและเข้าใจได้โดยไม่ต้องอธิบายว่ามิใช่เงินเดือนทั้งตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรมิใช่ข้าราชการ เงินทั้ง 3 ประเภท จึงไม่อยู่ในความหมายของเงินเดือนของข้าราชการหรือลูกจ้างของรัฐบาล ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 286(2) โจทก์ย่อมขอบังคับคดีได้ ส่วนที่จำเลยที่ 1 ฎีกาว่า ถ้าจำเลยที่ 1 ถูกอายัดเงินดังกล่าวเป็นจำนวน 5,000 บาท แล้ว จะทำให้จำเลยที่ 1 อยู่ในฐานะลำบากขัดสนเป็นอย่างยิ่ง ทำให้เป็นอุปสรรคในการปฏิบัติหน้าที่ฝ่ายนิติบัญญัติในฐานะสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรนั้น เห็นว่าการที่โจทก์ขออายัดเงินของจำเลยที่ 1 เพียงเดือนละ 5,000 บาท แทนที่จะขออายัดทั้งหมดตามสิทธิ ย่อมเป็นคุณแก่จำเลยที่ 1 อยู่แล้วกรณีนี้ไม่มีกฎหมายให้อำนาจศาลกำหนดเงินจำนวนตามที่เห็นสมควรเพื่อมิให้ต้องรับผิดในการบังคับคดีดังเช่นกรณีตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 286(1)(3)(4)

พิพากษายืน.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา