เจ้าพนักงานจับน้ำสุราได้ที่จำเลยในจังหวัดอุดร แต่ปรากฎว่าน้ำสุรานี้นายทองคำได้ให้จำเลยมาจากจังหวัดหนองคาย ในจังหวัดหนองคายในเรื่องการต้มกลั่นสุรานั้นไม่ได้จัดการให้เปนไปตามพระราชบัญญัติภาษีชั้นใน กล่าวคือ ราษฎรต้มกลั่นสุราบริโภคได้โดยเสียค่าอนุญาต แต่ห้ามมิให้ซื้อขายแก่คนนอกครัวเรือน ส่วนในจังหวัดอุดรนั้นมีระเบียบให้มีผู้รับอนุญาตจำหน่ายสุราได้ แต่กิจการอย่างอื่นในเรื่องสุราจะจัดการอย่างไรไม่มีคำพยานกล่าวถึง ดังนี้

ฎีกาตัดสินว่าจำเลยได้น้ำสุรามาจากผู้ที่ได้รับอนุญาตให้ต้มกลั่นโดยทางยกให้ จำเลยไม่มีผิดตามมาตรา ๓๘ แห่ง พ.ร.บ.ภาษีชั้นในจุลศักราช ๑๒๔๘ แลไม่มีผิดตามมาตรา ๔ แห่ง พ.ร.บ.เพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๖๗ ตามที่โจทย์ฟ้อง เพราะเหตุว่าแม้จะมีน้ำสุราก็ดี แต่มีไม่ถึง ๕ ทนาน จึงยืนตามศาลล่างให้ยกฟ้องโจทย์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา