ผู้ร้องยื่นคำร้องขอว่า ผู้ร้องเป็นมารดาของนางสมปอง พลแสงซึ่งเป็นภรรยาโดยชอบด้วยกฎหมายของนายธวัชชัยหรือบุตร พลแสงเมื่อวันที่ 28 ตุลาคม 2536 นางสมปองและนายธวัชชัย ถึงแก่กรรมพร้อมกันโดยมิได้ทำพินัยกรรมไว้ ผู้ร้องไปขอรับมรดกแล้วแต่เจ้าพนักงานมีเหตุขัดข้อง ไม่ดำเนินการให้ ผู้ร้องมีคุณสมบัติที่จะเป็นผู้จัดการมรดกได้ตามกฎหมาย ขอให้ตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกของผู้ตายทั้งสอง

ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ววินิจฉัยว่า ผู้ร้องเป็นผู้มีส่วนได้เสียเฉพาะทรัพย์มรดกของนางสมปอง ผู้ร้องไม่ใช่ทายาท ผู้มีสิทธิรับมรดกของนายธวัชชัยผู้ตาย ไม่มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดกของนายธวัชชัยมีคำสั่งตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกของนางสมปอง และยกคำร้องขอเป็นผู้จัดการมรดกของนายธวัชชัย

ผู้ร้องอุทธรณ์เฉพาะปัญหาข้อกฎหมายโดยตรงต่อศาลฎีกา โดยได้รับอนุญาตจากศาลชั้นต้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 223 ทวิ

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่ผู้ร้องอุทธรณ์ว่าผู้ร้องเป็นผู้มีส่วนได้เสียมีสิทธิร้องขอเป็นผู้จัดการมรดกของนายธวัชชัย พลแสงผู้ตายนั้น เห็นว่า ผู้มีส่วนได้เสียที่จะร้องขอเป็นผู้จัดการมรดกตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1713 นั้น หาจำต้องมีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดกของผู้ตายโดยเป็นทายาทโดยตรงไม่เมื่อปรากฏว่าผู้ร้องเป็นมารดาของนางสมปอง และเป็นทายาทผู้มีสิทธิได้รับมรดกของนางสมปอง ส่วนนางสมปองก็เป็นทายาทมีสิทธิได้รับมรดกของนายธวัชชัยผู้ตาย ผู้ร้องจึงเป็นผู้มีส่วนได้เสียในทรัพย์มรดกของนายธวัชชัย ที่จะตกได้แก่นางสมปองและยังมิได้แบ่งปันกันอันต้องถือว่าเป็นทรัพย์มรดกที่ทายาทยังมีสิทธิร่วมกันอยู่ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1745 ผู้ร้องจึงมีสิทธิร้องขอให้ตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกของนายธวัชชัยผู้ตายได้

พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ตั้งผู้ร้องเป็นผู้จัดการมรดกของนายธวัชชัย พลแสง ผู้ตายด้วย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำสั่งของศาลชั้นต้น ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา