โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานทำให้นักโทษหลบหนีจากการควบคุมโดยความประมาทตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๑๖๔

ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า ในระหว่างหยุดพักกลางวันนักโทษแยกกันหยุดพักใต้ร่มไม้เป็นสองพวก ซึ่งมีนายบุญมากจำเลยควบคุมอยู่พวกหนึ่ง และนายเกิดควบคุมอยู่อีกพวกหนึ่งใกล้ ๆกันมองเห็นกันได้ถนัด นักโทษชายสมซึ่งอยู่ไต้ร่วมไม้ตนเดียกวันกับนายบุญมากจำเลยได้หลบหนีไป จึงเป็นความประมาทเลินเล่อของนายบุญมากจำเลย หาเป็นความประมาทของนายเกิดจำเลยด้วยไม่ จึงพิพากษาลงโทษนายบุญมากจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๑๖๔ ให้จำคุก ๖ เดือน ส่วนนายเกิดยกฟ้องปล่อยตัวไป

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ลงโทษนายเกิดจำเลยด้วย

ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์โดยอ้างว่า เรือนจำจ่ายนักโทษจำนวนนี้ให้แก่นายเกิดและนายบุญมากจำเลยควบคุมร่วมกัน ตามข้อบังคับของเรือนจำก็ห้ามมิให้แยกกันตามคำพะยานได้ความว่า นักโทษพักอยู่ใกล้ ๆ กันห่างกันเพียง ๑๑ วาในบริเวณสนามบินซึ่งเป็นที่เตียนมองแลเห็นกันถนัด ถ้าจำเลยใช้ความระมัดระวังก็น่าจะเห็น จะเรียกว่าแยกกันควยคุมไม่ได้ เมื่อเลิกหยุดพักแล้วพวกนักโทษยังพูดขึ้นว่า นักโทษชายสมไปไหน จำเลยทั้งสองก็ไม่ว่ากระไรทำงานต่อไปจนเวลา ๑๕ นาฬิกาจึงพานักโทษกลับเรือนจำและนักโทษชายสมก็ยังไม่กลับดังนี้ การกระทำของจำเลยทั้งสองแสดงว่ามิได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่ ซึ่งเป็นเหตุให้นักโทษชานสมหลบหนีไปได้ จำเลยมีความผิดตามโจทก์ฟ้อง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา