โจทก์ฟ้องเมื่อวันที่ 18 ก.พ. 2500 ว่าระหว่างตั้งแต่วันที่ 14 ธ.ค. 2493 ถึงวันที่ 15 พ.ย. 2499 จำเลยซึ่งเป็นคนต่างด้าวเชื้อชาติจีน สัญชาติจีนบังอาจอยู่ในราชอาณาจักรไทยโดยไม่มีใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าว ขอให้ลงโทษตาม พระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าว พ.ศ. 2493 มาตรา 4, 5, 20 พระราชบัญญัติการทะเบียนคนต่างด้าว (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2495มาตรา 4

จำเลยรับสารภาพ

ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า การที่จำเลยไม่มีใบสำคัญประจำตัวตั้งแต่วันที่ 14 ธ.ค. 2493 ถึงวันที่ 13 ธ.ค. 2498 ความผิดของจำเลยสำเร็จไปเป็นปี ๆ ขาดอายุความฟ้องร้อง จำเลยคงมีความผิดฐานไม่มีใบสำคัญประจำตัวตั้งแต่วันที่ 14 ธ.ค. 2498 ถึงวันที่ 15 พ.ย. 2499 เพียง 1 ปี พิพากษาลงโทษปรับจำเลยตามบทกฎหมายดังฟ้องโจทก์

โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกาปัญหาข้อกฎหมายว่า ความผิดของจำเลยเป็นความผิดต่อเนื่องกัน

ศาลฎีกาเห็นว่า การไม่มีใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวปีใดก็เป็นความผิดสำหรับปีที่ไม่มีนั้น การที่จำเลยไม่มีใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวก่อนวันที่ 14 ก.พ. 2499 ซึ่งเป็นเวลาเกิน 1 ปี จึงขาดอายุความฟ้องร้อง ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95 ตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ 942/2498 พิพากษายืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา