เรื่องนี้เดิมศาลพิพากษาให้ลงโทษนางนวมฐานฉ้อโกง แลให้ใช้เงินแก่โจทก์ ๆ จึงนำยึดที่ดินรายนี้เพื่อขายใช้หนี้ จำเลยได้ยื่นคำร้องขัดทรัพย์เมื่อวันที่ ๑๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๔๖๗ ว่าตนได้ที่นั้นไว้โดยชอบ โจทก์จึงร้องคัดค้านว่าการโอนนั้นเปนการสมยอม คดีร้องขัดทรัพย์ขึ้นมาถึงศาลฎีกาคู่ความได้ฟังคำพิพากษาของศาลฎีกาคู่ความได้ฟังคำพิพากษาของศาลฎีกาเมื่อวันที่ ๑๒ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๖๙ ว่าการโอนระหว่างนางนวมกับจำเลยนั้นเพื่อฉ้อเจ้าหนี้ ต่อมาจากวันอ่านคำพิพากษาฎีกา ๑๑ วัน โจทก์จึงฟ้องว่าจำเลยสมคบกับนางนวมฉ้อโกงโจทก์ ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๓๐๘ - ๓๐๙

มีปัญหาว่าคดีของโจทก์จะขาดอายุความตามมาตรา ๘๐ ฤาไม่

ศาลฎีกาพิพากษากลับศาลล่างทั้ง ๒ ว่าการนับอายุความในเรื่องนี้ ต้องนับแต่วันที่ปรากฏแน่นอนว่านางนวมได้โอนที่ให้ จำเลยโดยทางสมยอมคือแต่วันอ่านคำพิพากษาฎีกาเปนต้นไป คดีโจทก์ยังไม่ขาดอายุความ ให้ศาลเดิมรับฟ้องแลจัดการไปตามรูปความ

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา