คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ที่ขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ภาษีอากรชั้นใน จ.ศ.๑๒๔๘ ม.๓๘ และแก้ไชเพิ่มเติม พ.ศ.๒๔๖๐ ม.๑ พ.ศ.๒๔๖๗ ม.๓,๔ และ พ.ศ.๒๔๗๖ ม.๗-๘ โจทก์อุทธรณ์ว่าคำพิพากษาศาลชั้นต้นคลาดเคลื่อนต่อข้อเท็จจริง

ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่าอุทธรณ์ของโจทก์เป็นอุทธรณ์ย่อต้องห้ามตาม ม.๑๙๓ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ถึงแม้โจทก์จะได้บรรยายคำกล่าวหาคำให้การและคำพิพากษาของศาลโดยย่อก็ตาม และคำแถลงการณ์ที่ยื่นภายหลังก็หาเป็นการเพียงพอไม่ เพราะคำแถลงการณ์มิใช่ฟ้องอุทธรณ์จึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา