ได้ความว่า ในคืนวันเกิดเหตุจำเลยเอาพะองพาดหน้าต่างบ้าน ช. เข้าไปทางห้องนางสาว ก. ช. เอาดาบฟัน จำเลยวิ่งหนีไปตอนดึก จำเลยถือสามง่ามมาร้องท้า ช. ช. ท้าตอบว่า ให้ขึ้นมาบนเรือน จำเลยก็โดดขึ้นไปบนเรือนเอาสามง่ามตี ช. ช. เอาดาบฟัน จำเลย พอ ช. ล้มลง จำเลยยังกลับที ช. หลายทีจนไม้หัก ทั้ง ๒ ฝ่ายมีบาดเจ็บด้วยกัน ช. ตายด้วยพิศม์บาดแผล

ศาลพระราชอาญาตัดสินว่า จำเลยมีผิด ๒ กะทง คือ ฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนากะทงหนึ่ง และฐานบุกรุกอีกกะทงหนึ่ง ให้จำคุกรวม ๒ กะทง ๑๕ ปี ๖ เดือน

ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า จำเลยมีผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนากะทงหนึ่ง และฐานบุกรุกอีกกะทงหนึ่ง รวมโทษ ๒ กะทง ๑๕ ปี ๖ เดือน

โจทก์ฎีกาว่าจำเลยควรมีผิด ตามมาตรา ๒๕๐ ข้อ ๓

ฎีกาตัดสินว่า คดีไม่เข้าบทมาตรา ๒๕๐ ข้อ ๓ เพราะว่า ในตอนหลังที่จำเลยมาท้าทาย ช. ช. ก็ได้เตรียมการต่อสู้ และยังร้องท้าตอบอีกแล้วเกิดฟันแทงกันขึ้น พอ ช. ล้มลงแล้วจำเลยยังตีซ้ำอีกหลายทีดังนี้ จำเลยมีผิดฐานฆ่าคนตายโดยเจตนา ตามมาตรา ๒๔๙ จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา