คดีนี้สืบเนื่องจากศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดบริษัทจำเลย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์จึงมีหนังสือแจ้งให้ผู้ร้องชำระหนี้ตามสัญญากู้ยืมเงินจำนวน 217,356.98 บาท พร้อมดอกเบี้ยผู้ร้องได้ปฏิเสธหนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ทำการสอบสวนและยืนยันหนี้จำนวนดังกล่าวผู้ร้องยื่นคำร้องคัดค้านการยืนยันหนี้ของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ศาลชั้นต้นสั่งคำร้องว่า คำร้องคัดค้านการยืนยันหนี้ของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ถือเป็นคดีมีทุนทรัพย์ตามจำนวนหนี้ที่ปฏิเสธมาในคำร้อง จึงให้ผู้ร้องเสียค่าขึ้นศาลให้ครบถ้วนภายในเวลา 15 วัน มิฉะนั้นจะถือว่าทิ้งคำร้อง

ผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่ง

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

ผู้ร้องฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีประเด็นที่จะวินิจฉัยตามฎีกาของผู้ร้องว่าคำร้องคัดค้านการยืนยันหนี้ของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ต่อศาลชั้นต้นเป็นคดีมีทุนทรัพย์หรือไม่เห็นว่า ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 119 วรรคสอง และวรรคสาม กำหนดให้ผู้คัดค้านการยืนยันหนี้ของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ร้องคัดค้านต่อศาลโดยทำเป็นคำร้องซึ่งค่าธรรมเนียมในคดีล้มละลายเกี่ยวกับคำร้องเช่นนี้ มิได้บัญญัติไว้ในมาตรา 179 แห่ง พระราชบัญญัติล้มละลายพ.ศ. 2483 ฉะนั้นจึงต้องเสียค่าคำร้องเพียง 20 บาท ตามตาราง2 (3) ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ประกอบด้วยพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 179 วรรคสุดท้าย ที่ศาลล่างทั้งสองให้ผู้ร้องเสียค่าธรรมเนียมอย่างคดีมีทุนทรัพย์ตามจำนวนที่ผู้ร้องปฏิเสธหนี้มาในคำร้อง ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาของผู้ร้องฟังขึ้น

พิพากษากลับ ให้ศาลชั้นต้นรับคำร้องของผู้ร้องไว้ดำเนินการต่อไป.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา