โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่ารถชุดหนึ่งคันกับเครื่องยนต์สองเครื่องไปจากโจทก์ในอัตราค่าเช่าเดือนละ 1,500 บาท ต่อมาจำเลยผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าและคืนทรัพย์ที่เช่าให้โจทก์ในสภาพใช้การไม่ได้ไม่อยู่ในสภาพที่ซ่อมแซมดีแล้ว ขอให้บังคับจำเลยใช้ค่าเสียหาย 177,045 บาท กับดอกเบี้ย

จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์นำสืบไม่ได้ว่าจำเลยมิได้ปฏิบัติหน้าที่ของจำเลยตามกฎหมาย พยานโจทก์เบิกความว่าจำเลยได้ใช้ทรัพย์สินนั้นเป็นอย่างดีอยู่แล้ว พิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า รถขุดรายพิพาทจำเลยซื้อมาในราคา 176,649.35 บาทแต่ขายให้โจทก์เพียง 10,000 บาทเท่านั้น จำเลยเช่าโจทก์ไปเพียง 1 ปี การที่โจทก์ยังจะให้จำเลยเสียค่าซ่อมในราคาถึงหนึ่งแสนบาทเศษจึงหาชอบด้วยเหตุผลไม่ และในเรื่องความรับผิดของผู้เช่าตามมาตรา 562 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ผู้เช่าจะต้องรับผิดในความสูญหายหรือบุบสลายอย่างใด ๆ อันเกิดขึ้นแก่ทรัพย์สินที่เช่า เพราะความผิดของผู้เช่าเองหรือของบุคคลซึ่งอยู่กับผู้เช่าหรือของผู้เช่าช่วง แต่ผู้เช่าไม่ต้องรับผิดในความสูญหายหรือบุบสลายอันเกิดแต่การใช้ทรัพย์สินนั้นโดยชอบ แม้จะพิจารณาสัญญาเช่าข้อ 3 ที่ว่า ผู้เช่ารับรองจะระวังรักษาทรัพย์ที่เช่าและซ่อมแซมทรัพย์ที่เช่าด้วยค่าใช้จ่ายของผู้เช่าเองให้อยู่ในสภาพที่ดีใช้การได้เสมอ ฯลฯ นั้นก็ดี ก็เห็นว่าคู่สัญญามิได้ประสงค์จะให้ผู้เช่าต้องรับผิดนอกเหนือไปจากที่กฎหมายกำหนดไว้ เพราะในสัญญามิได้มีข้อความชัดเจนว่าให้ผู้เช่าต้องรับผิดในทุกกรณีไป และข้อเท็จจริงได้ความว่ารถขุดรายนี้โจทก์ซื้อไปจากจำเลยเพียง 10,000 บาทเท่านั้น พยานโจทก์เบิกความว่ารถขุดสึกหรอตามสภาพปกติปีละ 10,000 บาท และจำเลยเช่ารถขุดจากโจทก์มา 1 ปีแล้ว จำเลยจะต้องรับผิดต่อโจทก์ก็แต่ในกรณีที่เป็นความผิดของฝ่ายจำเลยตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ดังกล่าวมาเท่านั้น

พิพากษายืน ยกฎีกาของโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา