คดีนี้ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันว่าจำเลยมีผิดตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๓๑ ที่ได้แก้ไขเพิ่มเติมโดย พ.ร.บ. พ.ศ.๒๔๗๗ (ฉะบับที่ ๒) มาตรา ๓ ฐานเป็นเจ้าพนักงานยักยอกทรัพย์ จำคุก ๑ ปี

จำเลยฎีกาว่า โจทก์อ้างมาตรา ๑๓๑ มาในฟ้อง และกฎหมายมาตรานี้ได้ถูกยกเลิกโดยพ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายอาญา พ.ศ.๒๔๗๗ (ฉะบับที่ ๓ ) มาตรา ๓ ต้องยกฟ้องโจทก์เพราะอ้างกฎหมายผิด

ศาลฎีกาตัดสินว่าตามฟ้องโจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๑๔,๓๑๙,๑๓๑,๑๓๒,๑๓๕ และพ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายอาญา พ.ศ.๒๔๗๗ (ฉะบับที่ ๒) มาตรา ๓ ซึ่งเห็นว่าโจทก์อ้างกฎหมายมาถูกต้องแล้ว และเห็นว่าแม้โจทก์จะอ้างแต่มาตราในกฎหมายอาญามาเฉย ๆก็พอแล้ว เพราะ พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมแก้ฉะเพาะอัตราโทษในมาตรา ๑๓๑ และมาตราอื่นๆ เท่านั้น มาตรา ๑๓๑ ก็คงเป็นมาตรา ๑๓๑ อยู่เช่นเดิม ให้ยกฎีกาจำเลย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา