คดีสองสำนวนนี้ศาลพิจารณารวมกันสำนวนแรกโจทก์ฟ้องว่าจำเลยมีไม้สักอยู่ในครอบครอง ๙๓ ต้นโดยไม่มีดวงตราอันแท้จริงของเจ้าพนักงาน ถือว่าจำเลยชักลากไม้นั้นออกจากป่าโดยไม่ได้รับอนุญาต สำนวนที่ ๒ หาว่าจำเลยใช้ดวงตราปลอมประทับบนไม้ ๙๓ ต้นเพื่อแสดงว่าได้เสียภาษีค่าภาคหลวงแล้ว ขอให้ลงโทษ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมิได้กระทำผิดตามฟ้อง ให้ยกฟ้อง ส่วนไม้ของกลางเห็นว่าเป็นไม้ที่ยังไม่ได้เสียค่าภาคหลวง มิให้ริบตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๘

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่าจะริบตาม ม.๒๘ ไม่ได้ จึงให้คืนไม้ของกลางให้จำเลยไป

โจทก์ฎีกา ขอให้ริบไม้ตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๗ ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยซื้อไม้รายนี้มาโดยสุจริตและเปิดเผย มิใช่ได้มาโดยการกระทำผิด ทั้งเรื่องที่จำเลยถูกยกฟ้องศาลก็ได้พิพากษาแล้วว่าจำเลยมิได้กระทำผิดตามฟ้องอย่างใด ไม้รายนี้จึงไม่ควรริบพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา