โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้อาศัยตึกเช่าส่วนหนึ่งของโจทก์ทำการค้าโดยยอมออกค่าน้ำค่าไฟ ตอนเย็นจำเลยไปกินอยู่หลับนอนที่อื่นโจทก์ได้บอกให้จำเลยออกจากห้องแล้วไม่ไป จึงฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยต่อสู้ว่าได้เช่าจากโจทก์ ไม่ได้อาศัย ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลย

ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์หาว่าจำเลยอาศัยข้อเท็จจริงได้ความว่า เป็นเรื่องเช่า พิพากษายกฟ้อง

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การเช่าและการอาศัยอยู่ในลักษณะเดียวกันผิดแต่ว่าการเช่าต้องเสียค่าเช่า การอาศัยไม่ต้องเสียค่าเช่าแม้โจทก์จะใช้คำว่า อาศัย แต่ก็ได้กล่าวถึงการที่จำเลยเสียค่าตอบแทนให้ เป็นการบรรยายข้อเท็จจริงของการปฏิบัติระหว่างโจทก์จำเลย เพื่อขอให้ศาลปรับเข้ากับตัวบทกฎหมายแล้วขับไล่จำเลยเมื่อคดีได้ความว่าเป็นการเช่าก็ตัดสินไปตามนั้นได้ ไม่เป็นการเกินหรือนอกคำฟ้อง

จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาใหม่ตามรูปคดี

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา