จำเลยต้องคำพิพากษาให้ใช้ราคาทรัพย์แต่ไม่ใช้ โจทย์จึงนำยืดที่ดิน ปรากฎว่าโฉนด ที่ดินรายนี้มีชื่อนาง จ.มารดาจำเลยกับ ป. แต่มารดาจำเลยได้ตายแล้ว คงเหลือจำเลยกับบุตรอีก ๒ คน ศาลอุทธรณ์ข้าหลวงพิเศษเห็นว่าถึงโฉนดจะมีชื่อนาง จ. กับ ป. ก็ดี แต่ จ. ได้แบ่งที่รายนี้ให้แก่จำเลย ๖๐ ไร่ ตั้งแต่ จ. ยังมีชีวิตรอยู่ จ.ตายมาได้ ๑๕ ปีแล้ว จำเลยได้ปกครองส่วนนั้น โดยทางมรฎกตลอดมาจนทุกวันนี้ ถึงหากจะยังไม่ได้แบ่งแยกโฉนดก็ดี โจทย์ก็มีอำนาจยึดได้เพียงเท่าที่จำเลยปกครองมานั้น จึงให้โจทย์มีอำนาจยึดนานั้นได้ ฎีกาเห็นว่า มรฎกยังมิได้แบ่งแยกเปนส่วนเปนสัด ที่ศาลอุทธรณ์ข้าหลวงพิเศษถือเอาคำพยานโจทย์ว่า จ. ยกให้จำเลยเปนประมาณนั้นไม่ชอบ เพราะนาแปลงนี้มีโฉนดอย่างใหม่ ตามกฎหมายต้องถือว่าเปนของ จ. ส่วนหนึ่งของ ป. ส่วนหนึ่ง ซึ่ง จ. จะยกให้โดยปากเปล่าอย่างเดียวไม่ได้ จึงตัดสินให้แบ่งที่เปนมรฎกของ จ. กึ่งหนึ่ง ได้แก่จำเลยกับบุตรอีก ๒ คน ให้โจทย์ยึดได้แต่ส่วนของจำเลยซึ่งมี ๑ ใน ๓ ส่วน ของมรฎกของ จ.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา