คดีได้ความว่าจำเลยทั้งสองได้ไปหาโจทก์พูดขอจำนองเรือนที่จำเลยอยู่ให้โจทก์เป็นเงิน ๑๐๐ บาท โจทก์จึงมอบเงิน ๘๓ บาทให้จำเลยไปก่อน โดยจำเลยอ้างว่าจะเอาไปเสียค่าปรับเรื่องเล่นเบี้ยโบก ส่วนอีก ๑๗ บาทนั้นตกลงจะไปชำระกันในวันทำสัญญา-จำนอง ครั้นถึงกำหนดทำสัญญาจำนองจำเลยก็ผัดผ่อนหลีกเลี่ยงตลอดมาจนในที่สุดได้บอกโจทก์ว่ามิใช่เรือนของตน

ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยฐานฉ้อโกงตามมาตรา ๓๐๔

ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่าคดีนี้โจทก์ไม่มีพะยานสืบให้ฟังได้ว่าเมื่อจำเลยไปพูดขอจำนองเรือนนั้นเรือนที่จะเอาจำนองไม่ใช่ของจำเลย เรือนหลังนั้นเวลานี้จะเป็นของใครยังไม่แน่ชัด ฉะนั้นเมื่อโจทก์สืบไม่ได้ว่าเมื่อไปขอจำนองครั้งแรก จำเลยได้กล่าวเท็จหลอกลวงให้โจทก์หลงเชื่อ รูปคดียังไม่เป็นผิดทางอาญาพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา