เดิมโจทก์ฟ้องเรียกเงินกู้จากจำเลยที่ ๑ กับนางริ้ว นางนิ่ม ๑๖๐๐ บาท เปนเหตุให้จำเลยที่ ๑ กับพวกวิ่งหาเงิน จึงได้ทำ สัญญาจะขายนา ๒ แปลงรายวิวาทนี้ ให้แก่จำเลยที่ ๒ เปนเงิน ๒๐๐๐ บาท และได้รับเงินล่วงหน้าไป ๔๐๐ บาท ส่วนเงินอีก ๑๖๐๐ บาท นั้น นางริ้วนำจำเลยที่ ๒ ไปชำระให้แก่โจทก์จึงถอนคดี แล้วจำเลยที่ ๑ นางริ้ว และนางนิ่มก็ได้ไปทำสัญญาโอนขายที่ดินนั้นให้แก่ จำเลยที่ ๒ ที่หอทะเบียนที่ดินแต่มีคดีอยู่อีกเรื่องหนึ่งซึ่งโจทก์ฟ้องเรียกเงินกู้จากจำเลยที่ ๑ ๆ ทำยอมต่อศาลยกที่นารายที่โอนกันเสร็จแล้ว นั้นตีใช้หนี้ให้ดังนี้

ปัญหาจึงมีว่าจำเลยที่ ๒ จะได้กรรมสิทธิ์ในที่รายนั้นหรือไม่

ฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ว่า การโอนขายแก่กัน ทำโดยสุจริต และจำเลยที่ ๒ ก็ไม่ทราบว่าโจทก์ยังฟ้องจำเลยที่ ๑ อยู่อีก และการทำยอมกันที่ศาลก็ภายหลังที่จำเลยที่ ๒ นำเงินไปชำระถึง ๑๒ วัน ดังนี้ จำเลยที่ ๒ ย่อมได้กรรมสิทธิ์จึงไม่มีเหตุจะทำลายสัญญาโอนนั้นได้

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา