ได้ความว่าจำเลยต้องการซื้อเครื่องยนต์จึงวานนายจั๊วให้ไปซื้อ นายจั๊วไม่ว่างจึงวานให้โจทก์ไปซื้อแทน โจทก์ได้ไปทำ สัญญาซื้อเครื่องยนต์ในนามของโจทก์แล้วก็ได้ไปแจ้งให้จำเลยทราบและรับเงิน ๑๐๐ บาท จากภรรยาจำเลยไปวางมัดจำต่อมา จำเลยได้นำเงินตามราคามอบให้แก่ ป. มารดาภรรยาจำเลยให้ไปชำระพร้อมด้วยโจทก์ ภายหลัง โจทก์จำเลย และ ป. ทำสัญญาแบ่งกำไรในการนำเครื่องยนต์ไปฉายหนัง ในสัญญาปรากฏว่า เครื่องยนต์เปนของจำเลยดังนี้

ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับศาลล่างว่า การที่ศาลล่างยกประกาศรัชกาลที่ ๔ มาตัดว่า เมื่อโจทก์มีชื่อในหนังสือเปนผู้ซื้อแล้ว เครื่องยนต์ต้องเปนสิทธิแก่โจทก์นั้นยังไม่ชอบด้วยกฎหมาย คดีเข้าบทประมวลแพ่งว่าด้วยตัวการตัวแทน โจทก์เปนแต่ตัวแทนไปซื้อเครื่องยนต์ให้จำเลย โจทก์ไม่มีสิทธิ์จะเอาสัญญามายันแก่จำเลยฟ้องเรียกเครื่องยนต์นั้นได้ให้ยกฟ้องโจทก์

ฎีกาตัดสินยืน

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา