นางกิมลี้ โจทก์ทำสัญญากับจำเลยลงวันที่ ๑๙ เมษายน พ.ศ. ๒๔๖๙ มีใจความว่า เมื่อโจทก์เช่านาของจำเลยต่อไปถึงเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๖๙ แล้ว จำเลยต้องขายที่นานั้นให้แก่โจทก์เปนเงิน ๑๐๐๐ บาท โจทก์ก็ได้เช่านาจำเลย จนถึงเดือนพฤศจิกายน นางกิมลี้จึงฟ้องขอให้บังคับให้จำเลยขายนา ฝ่ายนางลออโจทก์ฟ้องว่าเมื่อวันที่ ๑๒ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๔๖๙ จำเลยได้ทำสัญญาจะแบ่งขายที่ดินรายวิวาทให้แก่นางลออเปนเงิน ๗๒๐ บาท จำเลยได้รับเงินมัดจำไปแล้ว ๑๐๐ บาท ขอให้บังคับจำเลยให้ขายที่นา

ปัญหามีว่า ใครจะเปนผู้ซื้อที่นารายวิวาทนี้

ฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่า สัญญาระหว่างนางกิมลี้กับจำเลยนั้นสมบูรณ์เมื่อนางกิมลี้เช่านาจำเลยจนถึงเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๖๙ และเปนสัญญาที่ทำขึ้นโดยสุจริต ก่อนสัญญาระหว่างนางลออกับจำเลย เพราะฉะนั้นนางกิมลี้จึงมีสิทธิดีกว่านางลออ จึงให้จำเลยขายที่นาให้แก่นางกิมลี้

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา