ได้ความว่า เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 2478 โจทก์กู้เงินจำเลยและมอบนาให้บิดาจำเลยไว้ และได้ทำหนังสือสัญญาไว้ว่า"ถ้าเมื่อถึงสัญญาไม่ได้นำเงินรายนี้มาให้กับผู้ถือสัญญา ผู้ให้สัญญาเอาที่นาแปลงซึ่งตั้งอยู่ที่หูอาง หมู่ที่ 2 ตำบลไม้ฝาดยกให้กับผู้ถือสัญญาให้เป็นการเสร็จไป เมื่อผู้ให้สัญญาจะไถ่ที่นารายนี้ ให้ผู้ถือสัญญาคิดค่าดอกเบี้ยตามกฎหมาย"

โจทก์ไปขอไถ่เมื่อ พ.ศ. 2488 จำเลยไม่ยอมให้ไถ่ โจทก์จึงฟ้องขอไล่ จำเลยต่อสู้ว่าบิดาจำเลยปกครองมากว่า 10 ปี คดีขาดอายุความแล้ว

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้โจทก์ไม่ได้

ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง

โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สัญญาที่กล่าวแล้วเป็นสัญญามอบที่นาให้บิดาจำเลยแต่มีข้อแม้ว่า ถ้าโจทก์ต้องการไถ่ก็ไถ่ได้แต่ต้องเสียดอกเบี้ย เรื่องนี้บิดาจำเลยมิได้ฟ้องขอให้โจทก์ไถ่คงทิ้งสัญญาไว้ตามเดิม โจทก์จึงขอไถ่ได้ จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ยืนตามศาลชั้นต้น

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา