โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยกับพวกสมคบกันฉุดคร่านางอบไปเพื่อการอนาจาร และวิ่งราวสร้อยคอนางอบ ขอให้ลงโทษ

ศาลชั้นต้นไม่ฟังในข้อวิ่งราว ส่วนในข้อฉุดคร่านั้น พยานจำเลยแน่นหนาในข้อได้เคยได้เสียกับผู้เสียหาย แม้จะฟังเช่นนี้ผู้เสียหายก็ไม่ใช่ภรรยาจำเลย เมื่อรับว่าได้ฉุดคร่าผู้เสียหายไปจริงจำเลยก็ต้องมีผิด พิพากษาให้ลงโทษจำเลย

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงในคดีนี้ ฟังได้ว่าจำเลยเคยเป็นสามีผู้เสียหาย ที่จำเลยฉุดคร่าไปก็เพื่อให้ไปอยู่กินด้วยกันตามเดิม แม้ว่าผู้เสียหายจะไม่ได้เป็นภรรยาจำเลยโดยชอบด้วยกฎหมายก็ตาม ก็เรียกได้ว่า ผู้เสียหายเป็นภรรยาจำเลยแต่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสเท่านั้น จำเลยไม่มีเจตนากระทำผิดทางอาญา พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา