ได้ความว่าจำเลยที่ ๒ เป็นบิดาของจำเลยที่๑ ๆ ได้ยืมสิ่งของทองรูปพรรณไปจากโจทก์หลายอย่างรวมราคา ๔๒๘ บาท โจทก์ได้ทวงถามจากจำเลยที่ ๑ ๆ ไม่ยอมคืน โจทก์จึงไปทวงถามจากจำเลยที่ ๒ ๆ รับรองว่าสิ่งเหล่านี้อยู่ที่จำเลยเอง แต่จำเลยไม่ยอมคืน โจทก์จึงฟ้องจำเลยที่ ๑ - ๒ ขอให้ส่งสิ่งของรายนี้แก่โจทก์

ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยที่ ๑ ซึ่งเป็นผู้ยืมทรัพย์ของโจทก์มีหน้าที่ส่งทรัพย์เหล่านั้นคืนหรือมิฉะนั้นต้องใช้ราคา แลเมื่อปรากฎว่าทรัพย์รายนี้ตกอยู่ในมือของจำเลยที่ ๒ โจทก์ย่อมมีสิทธิติดตาม และเอาคืนจากจำเลยที่ ๒ ผู้ไม่มีสิทธิจะยึดถือไว้ได้ตามมาตรา ๑๓๓๖ จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้จำเลยทั้ง ๒ คืนทรัพย์ให้โจทก์หรือมิฉะนั้นให้ช่วยกันในราคา ๔๒๘ บาทแก่โจทก์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา