ได้ความว่า ทางราชการป่าไม้ได้ขายทอดตลาดไม้พันจำและไม้กะบูนซึ่งยึดไว้เป็นของกลางให้แก่จำเลย แล้วจำเลยเอาไปเผาเป็นถ่านโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเผาไม้ซึ่งเป็นของป่าโดยไม่ได้รับอนุญาตขอให้ลงโทษ

ศาลล่างทั้งสองยกฟ้องโดยกล่าวว่า ไม่ใช่ของป่า แต่เป็นไม้ของจำเลย

โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติป่าไม้มุ่งหมายคุ้มครองเฉพาะของที่อยู่ในป่า หาได้มุ่งหมายคุ้มครองถึงของอันเป็นกรรมสิทธิ์ของเอกชนด้วยไม่ และไม่มีกฎหมายบังคับถึงการเผาไม้ของตนเอง ว่าต้องได้รับอนุญาต ส่วนมาตรา 25 ที่โจทก์อ้างก็แสดงว่าการเผาไม้ชนิดที่ไม่หวงห้ามก็หาต้องรับอนุญาตไม่ จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา