ได้ความว่า เมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2489 จำเลยเป็นเจ้าของผู้ครอบครองไก่ได้ยักย้ายไก่ 111 ตัว ออกจากท้องที่ตำบลตลิ่งชันไปตำบลไสไทย อำเภอเมือง จังหวัดกระบี่ โดยไม่รับอนุญาต โจทก์อ้างว่าไก่เหล่านี้อยู่ในประเภทควบคุมตามประกาศของคณะกรมการจังหวัดกระบี่ ฉบับที่ 9/2488 ที่ออกโดยอาศัยอำนาจคณะกรมการควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค (ฉบับที่ 19) พ.ศ. 2488

ศาลชั้นต้นลงโทษและริบไก่ของกลาง

จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า อำนาจตามมาตรา 4(5) เป็นเรื่องห้ามมิให้เจ้าของหรือผู้ครอบครองสัตว์ ซื้อขาย ให้ใช้เองยักย้ายหรือเปลี่ยนสภาพ แต่คดีนี้จำเลยนำไก่ออกไปต่างตำบลซึ่งเป็นเรื่องอำนาจตามมาตรา 4(6) ซึ่งตามข้อนี้คณะกรมการจะต้องปฏิบัติการเอง ไม่มีอำนาจให้กรมการจังหวัดปฏิบัติแทน จึงพิพากษายกฟ้องแต่อธิบดีศาลอุทธรณ์มีความเห็นแย้งว่าควรลงโทษ

โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยได้กระทำการยักย้ายไก่อันเป็นผิดตามประกาศของคณะกรมการจังหวัดซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจในมาตรา 4(5) แล้ว ส่วนไก่ที่ถูกยักย้ายจะได้ส่งออกไปนอกท้องที่ตามมาตรา 4(6) หรือไม่ ไม่เป็นเหตุลบล้างความผิด จึงพิพากษากลับ ศาลอุทธรณ์ลงโทษตามศาลชั้นต้น แต่ลดโทษให้ 1 ใน 3

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา