ได้ความว่า พ.และ น.บุตร์โจทก์ได้รับใบเหยียบย่ำที่ดินราย-พิพาทคนละฉะบับ และต่ออายุใบเหยียบย่ำนั้นไปจนถึงวันที่ ๒๖/๘/๗๒ ฉะบับหนึ่ง และถึง วันที่ ๗/๑๐/๗๒ ฉะบับหนึ่ง ระหว่างนั้นจำเลยไปร้องของใบเหยียบย่ำทับที่รายนี้ต่ออำเภอ อ้างว่าเปนที่ว่างเปล่า อำเภอหลงเชื่อจึงออกใบเหยียบย่ำให้จำเลย โจทก์ร้องคัดค้าน อำเภอได้เรียกใบเหยียบย่ำคืนจากจำเลยแล้ว แต่จำเลยยังปลูกเรือนและต้นผลไม้อยู่ในที่รายนี้ จึงขอให้ขับไล่จำเลย

ศาลเดิมตัดสินว่า แม้จำเลยจะได้รับใบเหยียบย่ำภายหลังโจทก์ก็ดี แต่จำเลยได้โก่นสร้างทำที่ให้มีประโยชน์ก่อนโจทก์ ย่อมมีสิทธิดีกว่าโจทก์ จึงให้ยกฟ้องโจทก์เสีย

ศาลฎีกาและศาลอุทธรณ์ตัดสินต้องกันกลับศาลเดิม จำเลยขอเหยียบย่ำทับที่โจทก์ซึ่งได้รับใบเหยียบย่ำอยู่ก่อนแล้ว และยังไม่พ้นกำหนดเช่นนี้ โจทก์มีสิทธิจะห้ามไม่ให้จำเลยเข้าไปทำในที่นั้นได้ จึงให้ขับไล่จำเลย

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา