โจทก์ฟ้องขอให้ ศาลบังคับอย่าให้จำเลยเข้ามาเกี่ยวข้องในที่ของ โจทก์ และขอให้ทำลายใบเหยียบย่ำ

ข้อเท็จจริงได้ความว่านายคูน โจทก์ได้ลางป่าและปลูกต้นผลไม้ในที่รายพิพาทนี้มา ๕ ปี และนายแป๊ะ โจทก์ได้ถางและปลูกต้นผลไม้ ๓ ปี ต่อมา จำเลยได้รับใบเหยียบย่ำสำหรับที่รายนี้ ศาลจังหวัดอุบลตัดสินยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับให้ที่เปนของ โจทก์ตามวงเส้นสีแดง เพราะจำเลยได้รับใบเหยียบย่ำทับที่ โจทก์

ฎีกาตัดสินยืนตาม ศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา