โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 27 มกราคม 2489 เวลากลางวันมีคนร้ายลักกระบือของนายสมไป ครั้น ณ วันที่ 31 มกราคม พรรคพวกของผู้เสียหายติดตามกระบือได้คืนมาตัวหนึ่ง โดยจำเลยเรียกค่าไถ่ 25 บาท ทั้งนี้โดยจำเลยลักหรือรับไว้ โดยรู้ว่าเป็นของร้าย จำเลยให้การปฏิเสธ

ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานรับของโจร ตามมาตรา 321

จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องโจทก์ไม่กล่าวถึงเวลาในเรื่องข้อหาเรื่องรับของโจร จึงพิพากษายกฟ้อง

โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ฐานรับของโจรนั้นโจทก์กล่าวหาในระหว่างวันที่ 27 ถึง 31 มกราคม 2489 ซึ่งโจทก์ไม่สามารถทราบเวลาที่จำเลยรับกระบือนั้นไว้อย่างแน่นอน จึงไม่จำเป็นต้องกล่าวย้ำในข้อนี้ เพราะในเรื่องนี้ข้อหาฐานรับของโจรเป็นที่เห็นได้ว่าโจทก์ไม่สามารถทราบวันที่แน่นอนได้แล้ว ก็ย่อมไม่สามารถทราบเวลาได้อยู่เอง ฟ้องของโจทก์จึงไม่บกพร่องให้ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์แล้วให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา