คดีนี้มีปัญหาว่า จำเลยซึ่งเป็นลูกหนี้โจทก์ โอนทรัพย์ให้แก่ผู้ร้องไปโดยเสน่หา โดยจำเลยรู้แล้วว่าขณะนั้นตนมีหนี้สิน และเป็นทางทำให้โจทก์เสียเปรียบ ส่วนผู้ร้องซึ่งเป็นผุ้รับโอนหาได้รู้ว่าจำเลยเป็นหนี้โจทก์ด้วยไม่ดังนี้ มีปัญหาว่าโจทก์จะขอให้เพิมถอนการโอนได้หรือไม่

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามประมวลแพ่ง ม.๒๓๗ การโอนให้โดยเสน่หาเป็นแต่เพียงลูกหนี้รู้ฝ่ายเดียวว่าเป็นทางให้เจ้าหนี้เสียเปรียบ เจ้าหนี้ก็ขอให้ศาลเพิกถอนการโอนได้ ไม่จำเป็นจะต้องวินิจฉัยว่าผู้รับโอนรู้หรือไม่ว่าผุ้โอนมีหนี้แลการโอนทำให้เจ้าหนี้เสียเปรียบ คดีนี้โจทก์จึงมีอำนาจขอให้ศาลเพิกถอนการโอนได้ตาม ม.๒๓๗ ให้ยกคำร้องขัดทรัพย์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา