มีนา ๓๕๐ ไร่ซึ่ง ค.ได้โก่นสร้างทำเตียนแล้ว น.จำเลยฟ้องขอแบ่งมฤดก ค. แล้วต่อมา น.ขอเหยียบย่ำทับที่ ก.แล บ.จำเลยก็ขอใบเหยียบย่ำบ้าง โจทก์จึงฟ้องคดีนี้ขึ้น

ศาลเดิมตัดสินห้าม บ.ไม่ให้เกี่ยวข้องกับที่ดินหมาย ๓ แลให้ยกฟ้องโจทก์ในเรื่องเกี่ยวกับ ก.แล บ.

ศาลอุทธรณ์ตัดสินให้ทำลายใบเหยียบย่ำของจำเลยทั้ง ๓ เสีย

ศาลฎีกาเห็นว่า คดีส่วนตัว น.นั้น น.รู้แล้วว่าที่ ๆ ขอจองนั้นไม่ใช่ที่ว่างเปล่า เพราะตนได้ฟ้องขอแบ่งที่นั้นไว้ก่อนแล้ว จะขอใบเหยียบย่ำที่ไม่ได้ คดีส่วนตัว ก.เมื่อ ก.ขอใบเหยียบย่ำ โจทก์ก็คัดค้านในเวลาสมควรย่อมไม่มีสิทธิจะได้รับใบเหยียบย่ำ คดีส่วนตัว บ.นั้น โจทก์ไม่คัดค้านในเวลาอันสมควร แสดงว่าละเลยต่อสิทธิ แลที่ก็รกร้างว่างเปล่า ใบเหยียบย่ำของ บ.ใช้ได้ จึงตัดสินแก้ศาลอุทธรณ์ให้ทำลายใบเหยียบย่ำของ น.แล ก. ให้ น.แล ก.เสียค่าธรรมเนียมแทนโจทก์ แลให้โจทก์เสียค่าธรรมเนียมแทน บ.

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา