โจทย์ฟ้องขออย่า พิจารณาได้ความว่า จำเลยจะให้โจทย์ภรรยาพูดกับหญิงคนหนึ่งซึ่งจำเลยรักใคร่ให้มาอยู่กินด้วย โจทย์ไม่ไป แล้วเกิดขัดใจเคืองกันขึ้น แลเมื่อมารดาโจทย์ถามจำเลย ๆ ได้พูดบอกมารดาโจทย์ว่า "เกิดทะเลาะกันฯผมไม่ง้อเรื่องผู้หญิง ชอบใจก็อยู่ ไม่ชอบใจก็ไปฯ แล้วเปนขาดกัน" ทันใดนี้โจทย์ก็บอกกับมารดาตนว่า "เขาด่า เขาไล่แล้วก็ต้องไป" แล้วโจทย์ก็ขนของลงจากเรือน มาอยู่เสียกับบิดามารดา ต่อนั้นมาฝ่ายจำเลยได้ไปพูดจาขอคืนดีด้วย แต่โจทย์ไม่ยอมคืนดี

ฎีกาตัดสินว่า โจทย์จำเลยยังไม่มีเหตุอันสมควรจะอย่ากันได้ตามกฎหมาย ให้ยกฟ้องโจทย์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา