คดีนี้ได้ความว่า นายปั่นจำเลยเป็นเจ้าพนักงานตำแหน่งช่างประจำตอนการทางจตุรัส มีอำนาจหน้าที่ควบคุมราษฎรที่ถูกเกณฑ์ไปทำงานทางยุทธศาสตร์ ส่วนนายทองสุขจำเลยเป็นผู้แทนของผู้รับเหมาซึ่งทางการได้จ้างมาร่วมทำงานทางยุทธศาสตร์สายนี้บางตอนด้วย เมื่อเจ้าหน้าที่ได้นำตัวผู้ที่ถูกเกณฑ์พร้อมทั้งบัญชีรายชื่อไปมอบให้นายปั่นจำเลยเวลานั้นนายทองสุขจำเลยอยู่ที่นั่นและได้ช่วยเหลือนายปั่นจำเลยในการรับมอบตัวผู้ที่ถูกเกณฑ์นั้นด้วย นายทองสุขได้ลุกขึ้นยืนประกาศแก่ราษฎรที่ถูกเกณฑ์มาเหล่านั้นว่า"ใครอยากกลับบ้านก็ให้เอาเงินมาเสีย 20 บาท แล้วจะออกใบเสร็จงานให้"ขณะนั้นนายปั่นจำเลยก็นั่งอยู่ที่นั่นแหละมิได้คัดค้านประการใดผู้ถูกเกณฑ์ได้เสียเงินให้นายทองสุขจำเลยคนละ 20 บาท รวม 45 คน แล้วนายทองสุขจำเลยก็ออกบัตรเสร็จงานให้ไป บัตรเสร็จงานนี้เป็นบัตรที่แสดงว่าผู้มีชื่อในบัตรนั้นได้ทำงานครบกำหนดแล้ว โดยนายปั่นจำเลยเป็นผู้ออกและลงชื่อไว้ทุกฉบับ นายทองสุขจำเลยเป็นคนกรอกชื่อผู้ที่นำเงินมาเสียแล้วมอบบัตรให้ไป โจทก์จึงฟ้องนายทองสุขจำเลยว่า การที่นายทองสุขจำเลยได้ประกาศและรับเงินจากราษฎรเช่นนั้นเป็นการอุดหนุนช่วยเหลือโดยให้โอกาสเป็นอุปการะแก่การที่นายปั่นจำเลยจะทำการรับสินบนจากราษฎร

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ในส่วนตัวนายทองสุขจำเลยว่า มีความผิดฐานสมรู้ในการรับสินบน กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 65, 137

ศาลฎีกาเห็นว่า การกระทำของนายทองสุขดังกล่าวข้างต้นเป็นการกระทำอันเป็นอุปการะแก่การกระทำผิดฐานรับสินบนของนายปั่นนายทองสุขจำเลยจึงเป็นผู้สมรู้ในการกระทำผิดนั้นด้วย พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา