ได้ความว่าฝิ่นของกลางเปนของ ท.จำเลย แต่ จ.จำเลยเปนผู้ไปบอกขายให้แก่ ฮ. เจ้าพนักงานจับฝิ่นของกลางได้ในบริเวณบ้าน จ.ด้วยดังนี้ มีปัญหาว่า จ.จะมีผิดฐานใด

ศาลเดิมตัดสินว่า จ.จำเลยมีผิดฐานเปนผู้สมรู้ตาม ม.๖๕ ให้จำคุก ๔๐ วันปรับ ๑๙๖๙ บาท ๒๐ สตางค์ตาม พรบ ฝิ่น พ.ศ.๒๔๖๔ ม.๓๖ กับให้เพิ่มโทษฐานไม่เช็คหลาบอีก ๑ ใน ๓ รวมเปนโทษจำคุก ๕๓ วันปรับอีก๖๕๖ บาท ๔๐ สตางค์

ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับให้ยกฟ้องโจทก์ปล่อย จ.ไป

ศาลฎีกาตัดสินว่า จ.จำเลยมีผิดฐานเปนตัวการตาม ม.๓๖ แห่ง พรบ ฝิ่น ซึ่งบัญญัติว่าผู้ขายฝิ่นก็ต้องมีผิดด้วย แต่โจทก์ขอให้ลงโทษเพียงฐานสมรู้จึงให้ลงโทษ จ.จำเลยตามศาลเดิม

หมายเลขคดีดำศาลฎีกา

แหล่งที่มา กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา